Toespraken op Tianne's begrafenis

In goede herinnering aan Tianne

geschreven door Ton Oostveen

* 14 jan. 1983 - + 4 juli 2002

Tianne laat een leegte achter, na een indrukwekkend afscheid van Gerard en haar familie vrienden en bekenden op woensdagavond 3 juli moest haar sterke geest die donderdag 4 juli de oneerlijke strijd opgeven tegen haar zieke en totaal verkankerde lichaam.

Wat heeft dit meisje gevochten. Vijf jaar lang, plus nog eens 107 dagen langer dan de dokters haar hadden gegeven, sprak zij een 'hartig woordje' met haar ziekte.
In al die tijd hield zij de moed er in, ging haar eigen weg met chemokuur, geen chemokuur, meedoen met haar leeftijdsgenoten en genieten van de extraatjes.

Tot aan de laatste week genoot zij van haar leven hoe verminkt dit ook was. Vorige week zondag nog zat zij in de special Box van het Gelre Dome om te genieten van een concert van haar favoriete Band Rammstein. Haar lichaam bewoog op de muziek en met haar handen klapte zij zachtjes het ritme mee. Dit was Tianne zoals wij haar kende.
Waar een ander al lang in bed was gekropen om uiteindelijk ziek en uitgeput in een ziekenhuis terecht te komen bleef zij tot het laatste moment zichzelf en koos voor 'leven'.
*
Vanaf december heb ik samen met Gerard avonden en middagen gesproken met Tianne over leven dood ziekte, hiernamaals, eeuwig leven, God. Tianne voelde het als een verrijking dat zij haar kinderbeelden over God in kon ruilen voor een volwassen geloof, een inzicht waar zij blij mee was. Zij geloofde in de kracht van Liefde. In haar jaren met Gerard heeft zij ervaren wat onvoorwaardelijke liefde kan doen met je leven. Liefde is het hart van het heelal. De Oerkracht, de Geestkracht waar onze Geest een deel van is. Daar geloofde zij in. Dát kon zij God noemen. Geloven dat die Goddelijke Geest eeuwig is en een is met onze Geest betekent dat ook wij dus eeuwig zijn. Hier putte ze kracht uit en het gaf haar rust dóór alle strijd heen.
*
Toen duidelijk werd dat zij het gevecht tegen de kanker zou verliezen kwam de strijd van acceptatie. Een werkelijk gevecht werd het toen de dood dichterbij kwam. Tianne aanvaardde uiteindelijk dat het niet anders was, wat nog niet wil zeggen dat je, als het eenmaal zo ver is, geen weerstand voelt of angst hebt. Maar., wat was ze moedig en sterk die woensdagavond. Ze gaf zélf duidelijk aan wie ze nog wilde zien. Waar de mensen die afscheid namen huilden, bleef zij sterk troostte hen en liet geen traan. Betty haar trouwe vriendin noemde ze nogmaals haar lieve zusje. Haar broertjes en zusjes nam ze naast zich op bed en beloofde hen dat ze altijd op haar konden rekenen. Vol vertrouwen zei ze tegen opa dat ze de groeten zou doen aan Helma en aan Wim, haar vader, beide zijn al enkele jaren gestorven. Tussen alle drukte en emotie door vroeg ze om haar peuk en een kop koffie. Toen de grote groep van familie en bekenden weg was raakte zij eindelijk in slaap. Na ruim vier uur slapen wilde wij haar moegestreden lichaam in een makkelijke houding leggen. Op dat moment sloeg de morfine toe en werd zij overvallen door waanbeelden en angstaanvallen. Gelukkig kon een zorgvuldige tegen medicatie door dokter Zylicz van het Hospitium haar tot rust brengen. Haar vertrouwen kwam terug en er was weer een normaal contact met de Tianne zoals wij haar kende.

Zij werd volkomen rustig met een heel diepe ademhaling. Wij hebben ons op advies van de arts terug getrokken terwijl Gerard en haar moeder bij haar beleven. "Geef haar de kans om te gaan", zei de dokter. Dit betekende voor ons letterlijk loslaten wat je zo dierbaar is. Want wij wilde het liefst haar hand vast houden. Bewondering heb ik voor Gerard en Geralda die dit loslaten en uit handen geven uiteindelijk op wisten te brengen. Met halfgesloten ogen keek zij ons aan in een langzame diepe ademhaling die ons onzeker maakte hoe lang zij dit vol zou houden. Op donderdag morgen kreeg haar krachtige Geest eindelijk de kans om haar moegestreden, zieke en afgematte lichaam te verlaten
Tien voor half negen bevrijdde zij zichzelf van haar doodzieke lichaam. Haar Geest mocht zich eindelijk verenigen met de grote Geest waarmee zij zichzelf één wist zoals zij het zo mooi zei:
"Als je dood bent dan bén je gewoon".

[right.htm]

Wij zullen haar nooit meer vergeten; Hinco, Bionde, Harmen, Aline, Joshi, Lobke, Abia, Ruben, Jesse, Luca, Jordi, Kartika, Gijsje, Erik, Marian, Mathilde, Nancy, "tietje", Betty "Blup", "Anus" Arian, Frank "Stokkie", Sabrina, Ronald en Melany, Daniëlle, Frater Ton, Nina, Liane, Michael en Sabina, Mary, Huib, Alex en Karin, Wesley, Kyra, Ma Koen, Roos en Jesse, Mitchell, Ashwin, Ronald, Francis, Yin, Joke, Gerrit, Ilse, Erhard, Paul en Vera, Rob Kooy, Oma Woerdman, Anneke, Opa en Oma, Mama,
Gerard, Shaffy †, Bolle Bob, Stein

Deze site is voor het laatst bijgewerkt op: 20-04-2009 20:55 Gerard van Merwijk.